Storythai

วงจรชีวิตการตามไปงานฟีโน่เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ยังจำปีที่แล้วได้แม่นอยู่เลย
แต่ปีนี้ก็เป็นอะไรที่ไม่เหมือนเดิมอย่างมาก
มีคนหายไป แต่ก็มีคนเพิ่มขึ้น
ก็บอกตรงๆว่าใจหายนะ
แต่ก็ดีที่มีคนมาตามน้องมากขึ้น (ถ้าไม่วุ่นวาย)

โชคดีที่ถือว่ามีประสบการณ์จากปีที่แล้ว
ก็เลยรู้ว่าจังหวะไหนเข้าได้หรือเข้าไม่ได้
ไม่ได้จะมาสอนใครแต่อย่างใด
แต่เวลาจะเข้าไปขอถ่ายรูปหรือขออะไร
ก็ควรจะสังเกตสีหน้าน้องให้ดีซักหน่อยนะ
มิเช่นนั้นก็... (ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)

เพราะวันนั้นเป็นวันก่อนหน้าวันเกิดพี่อ้อย
เราก็รอโอกาสมาตั้งแต่บ่าย
จนกระทั่งน้องจะกลับตอนสี่ทุ่ม
ก็คิดว่า เอาวะ สุดท้ายของวันแล้ว
พอน้องลงมาเลยเดินเข้าไปขอ
รอจนกอล์ฟตอบว่า ได้ฮะ
พอพี่อ้อยถ่ายเสร็จ เราก็ขอบคุณ
ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะเข้าไปถ่ายหรืออะไรอีกแล้ว
แต่กลับมีกลุ่มอื่นที่ไม่มีมารยาทสุดๆ
แทรกเข้าไปทั้งๆที่พวกเรายังยืนล้อมน้องกันอยู่เลย
ขอบอกว่าตั้งแต่ตามน้องมา ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน
ควรจะรอให้กลุ่มที่คุยกับน้องอยู่ถอยซะก่อนนะ
แล้วตัวเองจะขออะไรก็ต้องเข้าไปขอเอง
ไม่ใช่เอาโอกาสที่คนอื่นขอ แทรกเข้าไปหน้าตาเฉย

ขนาดพูดกระทบแล้วว่า น้องเหนื่อย ต้องเกรงใจ
ก็ยังทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน
แต่เอาเถอะนะ
ได้ยินเต็มสองหูกอล์ฟพูดว่า "ถ่ายทีเดียวเลยไม่ได้เหรอ"
อย่างที่พูดทุกๆครั้ง ทำอะไร ก็อย่าคิดว่าน้องจะจำไม่ได้
ถ้ารู้จักเกรงใจน้อง น้องก็จะจำไปแบบนั้น
แต่ถ้าไม่มีมารยาท น้องก็จะจำแบบนั้นเหมือนกัน
อยากจะเป็นแบบไหนก็เลือกเอง

เริ่มมาก็บ่นก่อนเลยวุ้ยตู

นอกเหนือจากเรื่องข้างบนนี่แล้ว ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี
ต้องขอบคุณผู้ร่วมเดินทางทุกท่าน
ทุกคนที่ไปกับเราน่ารักทุกคนเลย
ถึงจะน้อย หารค่ารถแล้วแพงไปหน่อย ฮ่าๆๆๆ
แต่ก็มีความสุขดี

ไปถึงราชบุรีประมาณเที่ยงกว่าๆ (ใช่มั้ยหว่า)
สั่งข้าวไปยังไม่ทันกิน น้องก็เข้ามาที่โรงแรม
เดินออกไปรับเสด็จกันแบบกล้าๆกลัวๆ
พี่แพร์ก็ชี้ให้กอล์ฟไมค์ดู น้องก็เลยหันมายิ้มให้

หลังจากรอไปยัน 5 โมง น้องก็ลงมา
ระหว่างนั้นการ์ดก็ตั้งแถวกันน้องเลยทีเดียว
โอ้แม่เจ้า ปีที่แล้วไม่เห็นถึงขั้นนี้
พอไมค์เดินผ่านหน้าก็เลยเรียก ชี้ป้ายให้ดู
แล้วถามว่าหล่อป่ะ



ไมค์ก็หันมายิ้มมมม แล้วชี้ๆ
ขออภัยหมูด้วย กอล์ฟเดินเร็ว เรียกไม่ทัน
(หมายเหตุ : ป้ายนี้เอาไอเดียมาจากเพื่อนหมู)
จากนั้นทั้งสองคนก็ไปตั้งขบวนเตรียมแห่รอบเมือง

ถึงแม้ฝนจะตกปรอยๆ แต่ก็บ่ยั่น
คราวนี้ยกหน้าที่ถ่ายรูปถ่ายวีดีโอให้คนอื่นหมด
ขอยืนถือป้ายแล้วดูน้องเฉยๆบ้างเห๊อะ

และถึงแม้จะร้องผิดเพลงขาประจำ แต่ก็ยังน่ารัก ฮ่าๆ
ชอบน้องเวลาร้องเพลงสุดตัวที่สุดเลยอ่ะ
ไมค์จะยิ้มมมมมมม จนคิดว่าจริงๆไม่ได้ชอบร็อกล่ะม้าง
ดูฮีมีความสุขกับการเต้นอะไรดุ๊กดิ๊กแบบนี้จัง

แต่ตอนขาขึ้นรถตู้จะกลับเนี่ยสิ
ได้ยินว่ากอล์ฟโดนจิก ตบ ทึ้งอย่างรุนแรง
เรามองไม่เห็นกอล์ฟ เห็นแต่ไมค์
ไม่ใช่ว่ามองแต่ไมค์นะ แต่เป็นเพราะคนพากันรุมกอล์ฟ
จนมองไม่เห็นตัวเลยต่างหาก
เห็นแบบนี้แล้วคิดว่า จะมีวิธีไหนที่ทำให้น้องไม่ต้องโดนรุมบ้างมั้ย
แต่ก็... คงยาก...

จบวันก็เป็นอย่างที่บ่นข้างบน

ขากลับแวะกินข้าวต้มข้างทาง
พอถึงบ้านนี่หลับเป็นตายอ่ะ ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยอย่างแรง

รู้ตัวตื่นอีกที 11 โมงเข้าไปละ
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกไปกินพิซซ่ากัน

มีโมจิไอติมจากทุกๆคนด้วย
ขอบคุณที่มากัน ทั้งที่ดูเหมือนจะติดภารกิจ
(ทำเหมือนเป็นวันเกิดตัวเอง ขอบคุณทำไม)

ตอนเย็นไปกินข้าวกับที่บ้านพี่อ้อยต่อ
อิ่มมมมมม...

สุขสันต์วันเกิด แฮปปี้เบิร์ดเดย์
แม้ฉันจะไม่ได้เจอ...
(ฮ่าๆๆ ไม่ใช่ละ)

ความจริงพี่อ้อยก็มีความสุขอยู่แล้วแหละ
แต่ก็อยากให้อย่าเครียดกับงานมากนัก
แค่ตื่นเช้าไปทำงานให้ได้ก็ไม่ต้องเลิกดึกแล้วใช่ป่ะ อิอิ
ไม่ใช่มีเวลาก็เอาแต่เล่นเนตกับดูทีวี
หน้าจะแก่เร็วนะ

พี่อ้อยเป็นคนน่ารัก ใครๆรู้จักก็ต้องรักทั้งนั้นแหละ
ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไป เบียร์จะได้อาศัยพึ่งพึงด้วย ฮ่าๆ
เลิกซุ่มซ่ามซักที จะได้ไม่มีแผลตามตัว

สุดท้ายก็ขอให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนานๆเนาะ
รักนะ จุ๊บๆ